دادگاه صالح در رسیدگی به دعاوی ترکه متوفی

26 اردیبهشت 1398 | 01:16
دادگاه صالح در رسیدگی به دعاوی ترکه متوفی

مطابق ماده ۲۰ قانون آیین دادرسی مدنی «دعاوی راجع به ترکه متوفی اگرچه خواسته دین و یا مربوط به وصایای متوفی باشد تا زمانی که ترکه تقسیم نشده، در دادگاه محلی اقامه می شود که آخرین اقامتگاه متوفی در ایران، آن محل بوده واگر آخرین اقامتگاه متوفی معلوم نباشد، رسیدگی به دعاوی یاد شده در صلاحیت دادگاهی است که آخرین محل سکونت متوفی در ایران، در حوزه آن بوده است». بر اساس ماده 164 قانون امور حسبی اگر متوفی در ایران اقامتگاه یا محل سکنی نداشته، دادگاهی صالح است که ترکه در آنجا واقع شده و اگر ترکه در جاهای مختلف باشد، دادگاهی که مال غیرمنقول در حوزه آن واقع است صلاحیت خواهد داشت واگر اموال غیر منقول در حوزه های متعدد باشد صلاحیت با دادگاهی است که قبلا شروع به اقدام کرده است. ماده ۲ قانون تصدیق انحصار وراثت مصوب ۱۳۰۹ نیز بیان داشته است: «شخص یا اشخاص مزبور باید برای تحصیل تصدیق انحصار وراثت و عده وراث، تقاضای کتبی به یکی از محاکم صلح محل اقامت دائمی متوفی یا محاکم بدایتی که وظایف صلحیه را انجام می دهند تقدیم کند».

به هر حال این دعاوی به سه دسته تقسیم می شود:

  1. دعاوی بین ورثه متوفی
  2. دعاوی طلبکاران متوفی که مدعی تمام یا قسمتی از ترکه هستند
  3. دعاوی موصی له یا وصی راجع به وصایای متوفی

در دعوی مطروحه طلبکاران باید توجه نمود اعمال ماده ۲۰ قانون مدنی صرفا ناظر به دعاویی است که از ناحیه طلبکاران علیه وراث اقامه می گردد و شامل دعاویی که وراث علیه طلبکاران و سایرین مطرح می کنند نیست. اگر متوفی مطالباتی داشته و وراث جهت وصول مطالبات علیه بدهکاران یا اشخاصی که بخشی یا تمام ترکه در دست آنهاست اقامه دعوی کنند، دادگاه صالح مطابق قواعد کلی قوانین یعنی اقامتگاه خوانده تعیین می شود.


آخرین مطالب مقالات

تمامی حقوق محفوظ است

طراحی و توسعه: نونگار پردازش